Uzun zamandır yastık altında biriktirdiÄŸim paraları artık deÄŸerlendirme zamanı geldi. Acaba repoya mı yatırsam? Borsaya mı? Yoksa Gayri menkul mu alsam? Hiç de anlamam ki… Artık yaşım geçiyor. Kemale erdim. Bir gün evleneceÄŸim. Gün gelecek çocuklarım falan olacak. Bu parayı carcur etmeden onlara iyi bir kazanc kapısı bırakmam lazım… GeçiÅŸ dönemi için acaba kendime playstation cafe falan mı acsam. Çok kararsızım.
Hayata guzellik veren ruhtur. Ruh gidince cansız bedeni altınlara, hediyelere boÄŸsan ne yazar. Bu ruh kiralıktır. Beden, iÅŸin çürük tarafıdır. Ruha eziyet etmek, hor davranmak bedeni düsünüp nefse gore hareket etmek hem terbiyesizlik, hem de emanete hiyanettir. Hafta başı vefat etmiÅŸ olan Büyükbabamın cansız bedenine dokunup, bir süre bakınca! ruhun önemini çok daha iyi kavradım. O ruhtu guzeli, kötüyü veren. O ruhtu duyguları pekiÅŸtiren. O gidince geriye soÄŸuk, cansız, tüm güzelliÄŸi kaybolmuÅŸ, çürümeye mahkum bir beden kalıyor. Şöförü olmayan milyarlık arabanın, bacası tütmeyen evin, hiç bir önemi yok. Bedenim belli ki bir araç. Belli ki beni idare eden bir şöför var. Şöför gidince araç hurdaya çıkıyor. BaÄŸlar, bahçeler Büyükbabama kalmadı ki çocuklarına kalsın. Ne oldu ÅŸimdi? Toprak oldun. ”Sizi Toprakdan yarattık” Ayetini duydun ya. Demek ki Allah senden toprak olmanı istiyor. Alçal, daha alçal, mütevazi ol. Ne varsa aÅŸağıda var hesabı zamanı gelince Ruh anında zincirlerini kırıyor, bedeni ise topraÄŸa yolluyor. Belli ki her ÅŸey baÅŸa dönüyor… Farkın damısın? O’na dönüyorsun. Saat tersine iÅŸliyor…
©
KAYHANOVİÇ & BLOG Zımbırtısı. 2σσ6 ®™