Med cezir
Alır götürür beni uzaklara. Puslu yıllara. Orta 1 e mi ne gidiyorum. Bir halt işlemiş gibi sevinmiştim. Boru değil. Para biriktirip Levent Yükselin kasetini almıstım. Hem de yeni cıkmıstı. Taze! Hava atıyordum. Ezbere bilirim bunu. Aldım ya, para verdim ya… Halbuki ne kadar ufak şeylerle mutlu olabiliyormuşum. Daha dün gibiydi. Ufak tefek sap sarı Türkçe yi bile doğru düzgün konuşamayan bir cücük düm. Şimdileri oldum bir dana. Yıllar ne de cabuk geçiyormuş. Vay anasını sayın seyirciler. Enteresan doğrusu…
