Ah be amca beni benden aldın
Gecenlerde yatsı namazı için camiye gitmiÅŸtim.Bazı şeyleri ”ilk” yasıyorum. YaÅŸ ortalaması 50 ve üstü olan elle sayılan bir cemaat vardı. Aralarına sızdım. Namaz baslamış ve birden neye uÄŸradığımı ÅŸaşırmıstım. Tabiri caizse dumur oldum. Cünkü herkes mırıldanarak sesli okuyordu. Kafam bir an için karıssada ortama alıstım. Bende hiç alıskanlığım olmasada sesli okumaya basladım. Namaz bitmiÅŸ dua faslı gelmiÅŸti. Ellerimi havaya kaldırmış bir pozisyonda beklerken! sağımda tonton bir amca vardı. O kadar güzel dua ediyordu ki, o kadar güzel bir yüzü vardıki… Amcaya ellerim havada bir baktım. Sonra kendime bir baktım, kafamı kaldırdım tavana baktım. Allah’ım yanımda ki amca varya! Onu harbiden cennetine al. Ben baÅŸka bir ÅŸey istemiyorum dedim… Bu ne ÅŸevktir, bu nasıl bir aÅŸktır. yok burada deÄŸil! baska diyarda ucmuÅŸ, dünya ile baÄŸlantısı yoktu, cevrimdısı yasıyordu hayatı, seslensen aradığınız amcaya ulasılamıyor sesi ulasırdı kulaklarınıza… KeÅŸke ”dedem” olsaydı lan dedim kendime bir an için… Amca 100 metreden ana britanica gibi duruyordu. Otobüse binse otobüs şöförü bile yerinden kalkıp, istersen buraya otur amca. Dedirtecek bir karizması olduÄŸuna inanıyorum. Hani bazı anlar yaÅŸarsın yoruma gerek kalmaz. Ä°ÅŸte öyle bir durumdu benim o an hissetiklerim…
